Gyroscope Personal Records
Dan Grant
Vijf jaar geleden had Dan overgewicht, rookte hij aan één stuk door en zat hij vooral stil. Op zijn 38ste kreeg hij plotseling een hartaanval. Hij had veel geluk dat hij het overleefde, en het was de wake-upcall om zijn leven om te gooien.
Drie maanden in zijn herstel begon hij met fietsen, eerst maar een paar mijl door zijn eigen buurt. Beetje bij beetje breidde hij de afstand uit. In mei reed hij zijn langste rit tot nu toe, 124 mijl, als onderdeel van een 24-uursuitdaging van Londen naar Parijs. Het mooiste van alles: hij bracht zijn rusthartslag terug van 85 bpm naar slechts 55 bpm, wat de kans op een nieuwe aanval enorm verkleint.
Dan is projectmanager bij Sodexo en woont in het Verenigd Koninkrijk. Zijn vrije tijd besteedt hij aan fietsen voor een gezonder hart, en aan anderen aanmoedigen om hetzelfde te doen.
“Als ik ook maar één iemand kan redden, is het het allemaal waard geweest.”
Michael: Wat gebruik je om je activiteiten bij te houden?
Dan: Ik gebruik een Garmin Fenix 3 voor mijn hartslag, slaap, dagelijkse stappen, wandelen, hardlopen en fietstochten. Het is een groot horloge, maar het gaat 16 uur mee en kan worden opgeladen terwijl het een activiteit opneemt, wat bij lange afstanden noodzakelijk is.
Het synchroniseert draadloos met mijn telefoon via Garmin Connect, dat weer synchroniseert met Strava en Apple Health. Van daaruit gaat de data naar Gyroscope, waar ik hem kan combineren met mijn gewicht en andere gegevens.
Michael: Wat is je belangrijkste doel? Heeft Gyroscope je geholpen dat te halen?
Dan: In het begin schaamde ik me dat ik mezelf zo ongezond had laten worden. Vorige zomer las ik dat een steeds groter deel van de Britse bevolking te zwaar is en te weinig beweegt. De cijfers over obesitas bij kinderen en hun lage activiteit schokten me: uit een cijfer van Public Health England uit 2012 bleek dat maar 21% van de jongens van 5–15 jaar het aanbevolen uur beweging per dag haalde, en maar 16% van de meisjes.
Dat cijfer deed me besluiten om ermee naar buiten te treden en mijn gevecht tegen hartziekte aan te kondigen.
Kort daarna begon ik mijn blog en een Twitter-account. Mijn doel is om te voorkomen dat iemand anders meemaakt wat ik heb meegemaakt. Als ik ook maar één iemand kan redden, is het het allemaal waard geweest.
Met Gyroscope kan ik mijn voortgang volgen en mijn ritten visueel delen, samen met de foto's die ik onderweg maak.
“Weten dat ik een Gyroscope-kaart op Twitter ga delen, motiveert me om die extra kilometers te maken!”
Ik merk dat een tweet met een Gyroscope-kaart een veel groter publiek bereikt en veel meer reacties krijgt dan een tweet met een gewone foto. Ik denk niet dat mensen er zo in geïnteresseerd zijn als je zegt dat je 62 mijl hebt gereden, ze worden gegrepen door een foto of door leuke stats als het aantal verbrande koekjes of donuts.
Michael: Je bent sinds de hartaanval indrukwekkend veel meer gaan fietsen. Hoe zwaar was het om daaraan te beginnen?
Dan: Ik begon met bijna elke dag een rondje van 11 mijl. In het begin deed ik er 57 minuten over. Door die vaste afstand bouwde ik uithoudingsvermogen op. Na drie maanden deed ik mee aan mijn eerste toertocht.
Ik koos de korte route van 42 mijl, waar ik iets meer dan 3 uur over deed, gemiddeld net geen 14 mph. Ik genoot enorm van die rit en in de maanden daarna reed ik nog een paar toertochten.
De laatste van dat jaar was 62 mijl (100 km) rond een ijskoud, heuvelachtig en winderig Isle of Wight aan de Britse zuidkust. Negen maanden later (en amper 18 maanden na de hartaanval) had ik mijn eerste toertocht van 100 mijl afgerond.
“Mijn beste tip is: begin gewoon met fietsen. Maak je geen zorgen over de afstand die je aflegt”
Michael: Heb je tips voor anderen die willen beginnen maar het onmogelijk vinden lijken?
Dan: Mijn beste tip is: begin gewoon met fietsen. Maak je geen zorgen over de afstand die je aflegt, maak alleen minstens drie keer per week tijd vrij. Rijd in die tijd zo ver als je kunt, het liefst een rondje rond je eigen huis.
Zo ben je nog relatief dicht bij huis als er iets misgaat. Het duurt niet lang voor je merkt dat je dat rondje sneller aflegt, en dat geeft een heerlijk motiverend gevoel. Tegen de tijd dat ik uit die buurt verhuisde, deed ik mijn rondje van 11 mijl in 37 minuten.
Michael: We vinden het geweldig dat je je ritten op Twitter deelt. Kun je iets vertellen over je favoriete routes?
Dan: De Malvern Hills zijn een van de 41 “Areas of Outstanding Natural Beauty” in het Verenigd Koninkrijk en liggen op korte afstand van mijn huis. Ik ben er geregeld te vinden, zowel hardlopend als op de fiets.
Op een dag stond mijn auto in de garage voor een beurt. Vóór mijn hartaanval had ik gewoon de dichtstbijzijnde koffiezaak opgezocht om te wachten. Nu besloot ik langs het kanaal naar het volgende dorp, Wilmcote, te lopen. Met een beetje nadenken kun je beweging in je dagelijkse dingen inbouwen.
Michael: Gefeliciteerd met je recente uitdaging van Londen naar Parijs! Hoe voelde het toen je over de finish kwam?
Dan: Dank je! Ik was door het dolle heen toen ik de Eiffeltoren naderde. Het was fantastisch om te weten dat ik 300 kilometer (190 mijl) in 24 uur kon afleggen, met heel weinig slaap.
Het moment dat ik de Seine overstak, met de toren voor me oprijzend, blijft voor altijd een dierbare herinnering. We hebben die avond tot diep in de nacht gevierd in een Parijs restaurant, met alle 50 renners.
Michael: Hebben je vrienden of collega's zich laten inspireren en hun eigen gedrag veranderd nadat ze je voortgang zagen?
Dan: Een paar collega's gingen mijn hardloopritueel op zakenreis nadoen. Nu gaan we bij onze maandelijkse teamoverleggen met een groepje 's avonds hardlopen. Soms wordt dat behoorlijk fanatiek.
Een goede vriend van me (die daarvoor amper fietste) schreef zich zelfs samen met mij in voor een race van 100 mijl, Ride London!
Michael: Je deelde onlangs foto's van de Vitality British 10k London Run, kun je daar meer over vertellen? Hoe was de overstap van fietsen naar hardlopen?
Dan: In de eerste maanden van mijn herstel kon ik maar een klein stukje lopen. Ik had een oude fiets waarmee ik een groter deel van mijn stad kon verkennen dan te voet. Zo ben ik gaan fietsen.
Hardlopen daarentegen vond ik nooit echt leuk, en mijn gemiddelde hartslag loopt behoorlijk op als ik ren, dus ik moest steeds afremmen om mijn hart terug te brengen naar een niveau dat het niet te veel belast.
Maar ik had mijn vriend beloofd dat ik me voor een hardloopevenement zou inschrijven als hij Ride London met me meefietste. Voor de 10k stelde ik mezelf een doel van 1 uur 25 minuten.
Ik ben heel blij dat ik daaronder bleef. Maar mijn belangrijkste doel was gewoon over de finish komen, en anderen laten zien dat een hartaanval niet automatisch betekent dat je leven voorbij is.
